Bij hun bezoek aan bloemen verzamelen de bijen stuifmeel en nectar. Beide stoffen worden opgeslagen in de raten.
Stuifmeel (stuifsel van de mannelijke helmknoppen) dient als voedsel voor de jonge larven. De bijen nemen dit mee in een speciaal korfje aan de achterpoten. Deze klompjes stuifmeel kunt u zien bij observatie van bijen die op de bloemen zitten.
De bijen bezoeken veel bloemen en hierdoor worden de stuifmeelkorrels van de ene naar de andere plant overgebracht. Op deze wijze vindt dus de bestuiving plaats. Dit betekent dat veel planten en bestuivende insecten voor hun voortplanting geheel op elkaar zijn aangewezen!
Uit de verzamelde nectar (een oplossing van suikers) wordt door de bijen honing geproduceerd. Na het opzuigen vanuit de bloem voegt de bij enzymen aan de nectar toe. Als de bij thuiskomt geeft ze de nectar aan de "huisbijen" af en deze zorgen voor verder indampen van de nectar en het opslaan ervan in raten. Als de nu ontstane honing voldoende "rijp" is wordt deze verzegeld met een dekseltje van bijenwas.
De zo gevormde voorraad is bedoeld om de winter door te komen.
De imker kan deze honing ook oogsten, maar zal er dan voor zorgen de bijen voldoende suiker terug te geven. Realiseert u zich dat voor het verzamelen van een pot honing 5 tot 10 miljoen visites door de bijen aan de bloemen worden gebracht!
De smaak van honing kan zeer verschillend zijn en is afhankelijk van de door de bijen bezochte bloemen. Bij massale bloei van bepaalde planten of bomen kan een vrij eenduidige honing gewonnen worden. Voorbeelden zijn: koolzaad-, fruit-, linde-, distel- en heidehoning. Maar ook de zomerhoning die gewonnen wordt uit vele soorten planten kan prima van smaak zijn!
Veel honingsoorten kristalliseren; dit is een volkomen normaal verschijnsel dat optreedt bij zuivere, niet verhitte honing. Door de honing iets te verwarmen wordt deze weer goed smeerbaar.
Uitzonderingen zijn bijvoorbeeld heide- en acaciahoning; deze kristalliseren zeer langzaam.